ฮ่า เฮ้ยๆๆๆ  แล้วมันก็ผ่านไปจริงๆๆด้วยกับครั้งหนึ่งของชีวิต

 ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย มีคนเคยบอกว่่าที่เรียนมาทั้งหมดตั้งแต่อนุบาล

ยันตอนนี้ก็15ปีเพื่อจะมาสอบเข้าแหละแต่พอเราได้สัมผัสจิงๆมันไม่ช่ายคำตอบสุดท้ายเสมอไป

ถ้าย้อนไปเมื่อปีที่แล้วเราจะคิดตลอดว่ามันจะเป็นยังไงนะ

เราจะติดที่ไหน เราต้องบ้านั่งอ่านหนังสือทุกวันแน่เลย แต่พอเอาเข้าจริงๆแล้วไม่ช่ายเลย

เราได้อะไรมากมายกับชีวิตม.6 เรารับรู้ถึงความรุ้สึกผิดหวังเมื่อสอบไม่ติด

และสมหวังเมื่อสอบติดและลุ้นเมื่อกลายไปเป็นตัวสำรองและก็เสียดายเวลาเมื่อเราประมาทคิดว่าเราได้แล้ว

จนทำให้รู้ถึงความเสียใจและเจ็บลึกๆมันเป็นแบบไง ได้เรียนรู้ความผิดพลาดมากมาย

ความไม่พร้อมในการสอบ สติแตกกระเจิงเพราะตั้งรับไม่ทันแต่ในสิ่งต่างๆที่เข้ามาถึงมันจะเลวร้ายแค่ไหน

ก็ทำให้เห็นถึงสิ่งดีๆที่เข้าไม่ว่าเป็นกำลังใจจากคนรอบข้าง รู้ว่าแต่ละคนรักแล้วห่วงเราแค่ไหน

สัมผัสได้ถึงทุกกำลังใจจริงๆ  และประสบการณ์ บทเรียนราคาแสนแพงกับความประมาทของตัวเอง

โทษใครก็ไม่ได้ทำให้ความฝันและความพยายามที่ทำมาทั้งหมดต้องหลุดมือไปต่อหน้าต่อตา

เพราะประมาทแท้ๆ แต่เราก็ไม่ท้อหรอกยังมีโอกาสอีกมากมายที่เราจะหยิบฉวยไว้

ยังไงก็ต้องสู้ต่อ แต่ครั้งนี้ขอเถอะ ขอเข้าไปเป็นคนสุดท้ายดีกว่าเป็นตัวสำรองเพราะการรอคอยแสนทรมานมาก

สุดท้ายก็สู้กันต่อไป